Ik heb afgelopen weekend examen gedaan en hoewel het het spannendste examen ooit was in mijn leven, heb ik er toch met volle teugen van genoten!

Eigenlijk waren het twee dagen. Vandaag en gisteren. Op zich rare dagen natuurlijk zo midden in een weekend, maar ach er gebeuren wel meer rare dingen in het dagelijks leven is het niet? Het kon gewoon even niet anders dan op die dagen, dus dan maar even zo.

Nu heb ik al vaker in mijn leven examens moeten afleggen en op zich zou je dus zeggen dat ik het kunstje nu wel zo langzamerhand wel beheers, maar spannend blijft het wel voor me. Vooral dit examen! Eigenlijk een beetje een rare, want ik krijg er nogeens een diploma voor. Toch stierf ik soms duizend doden van onzekerheid en twijfelde ik regelmatig aan mijn eigen kunnen.  Aan de examinator lag het verder niet, want dat was gewoon een reuze aardige vent. Ik heb veel met hem gelachen en soms deed hij deed me zelfs vergeten dat het een examen was! Toch was hij op zijn tijd ook heel confronterend en liet hij mij de gevoeligste plekjes van mijn diepste ziel zien.

Een onpartijdig deskundige zei in het evaluatiegesprek wat achteraf plaats vond dat ik het er wonderwel vanaf had gebracht! Hmm, dat is leuk om te horen natuurlijk, maar horen en het ook daadwerkelijk geloven en accepteren zijn twee hele verschillende dingen bij mij. Het heeft denk ik zijn tijd nodig om allemaal op zijn plekje te vallen.

Na afloop kreeg ik tot mijn verrassing een dikke knuffel van de examinator ten teken dat hij dik tevreden was over mijn geleverde prestatie. Ik kreeg er een brok van in mijn keel! Dit was meer waard dan de hoofdprijs in de staatsloterij!

En dat allemaal van een examinator die dik 30 jaar jonger was dan ikzelf!

Het is al laat als ik met mijn ouwe trouwe fietsje in het donker van mijn werk naar huis toe peddel. Hoewel het vandaag mooi weer is geweest, blijken de straten bij ons toch nog steeds nat en besmeurd te zijn met verrotte bladeren en resten pekel van de afgelopen vorstperiode. Gelukkig is het weer vandaag mild voor me, want het is niet meer zo koud als vorige week. Toen vroren mijn oren bijkans van mijn hoofd af.

Ik ben moe en zo langzamerhand ook hongerig van een dag werken en ik wil naar huis. De weg naar huis is al met al toch nog een behoorlijke tippel, waar ik zo ongeveer een half uur over fiets als er geen wind staat. Staat die er wel dan kunnen er zomaar in ene 10 minuten meer bij komen alsof het niets is! Ik ben net 10 minuten onderweg  als ik plotsklap mijn achterband met een sissend geluid leeg hoor lopen. Psssstt... Echt binnen vier meter was 'ie zo plat als een dubbeltje! Zelden zoiets meegemaakt.

Lopen was dus het enige devies, want met die band was echt niet meer te fietsen. Nou zat ik daar niet echt op te wachten, want het was - op z'n hollands gezegd - nog een rot end lopen naar huis toe. Gelukkig heb ik altijd een bandenplaksetje bij me, juist om tijdens dit soort momenten toch weer verder te kunnen. Snel heb ik mijn fiets onder een lantaarnpaal op zijn kop gedraaid ( het was al donker, vandaar) om eerst maar eens te kijken of ik zo het lek kon vinden. Fietspompje van mijn fiets erbij -  pompen - f*ck het ding doet niets!!

Aaaargh ik heb dat altijd al van die kl*te dingen gevonden die pompjes op je fiets!! Je hebt er eigenlijk geen ene moer aan. Maar ja wat nu hé? Ik moet toch verder. Band plakken en oppompen en zo. Jeemig schiet ook niet echt op op die manier, niet dan? Nou..

Gelukkig scheen er aan het einde van dat donkere fietspad licht in de duisternis en dat kwam van een reusachtig blauw Gamma reclamebord! De bouwmarkt was toevallig in de buurt.

Wat een mazzel!

Ik naar binnen en och heden wat een geluk, ze hadden er fietspompjes. Ze hadden zelfs een modelletje wat ik nog nooit gezien had. Het zag er een beetje uit zoals de fietspomp die je in de schuur hebt staan, met zo'n slangetje weet je wel, maar dan in een soort van baby uitvoering. Had ik nog nooit gezien! Hartstikke handig, want die kan je gewoon in je fietstas meenemen en dat ding pompt wél als je ooit eens onderweg een lekke pijp hebt.

Van die lieve juffie van achter de kassa mocht ik binnen mijn band plakken, nou en vanaf toen was het helemaal appeltje-eitje! De boosdoener van mijn lekke band was snel gevonden (groot stuk glas) en na mijn band geplakt te hebben kon ik na 20 minuutjes mijn weg op de fiets weer vervolgen.

Zo zie je maar weer; "Een echte doet ut zelvert kennie'zonder de Gamma."

 

 

 

Ze wilde me iets blijvends geven, mijn geliefde...

Iets wat ik me over tien, maar ook over twintig jaar ook nog levendig zou kunnen herinneren. Iets wat me raakte, wat ik voor de rest van mijn leven zou meenemen en in mijn 'bovenkamer' zou opslaan. Niet zomaar een cadeautje dus..

Allesbehalve eigenlijk.

Ik heb een rondvlucht van een uur met een heusch vliegmaschien van haar gekregen!

Niet met zo'n vliegende bus van Transavia die je naar een zonzekere vakantiebestemming in het verre zuiden brengt, neeej!! Hoewel ik dat op zich ook leuk vind, boeit deze jongen dat soort vliegapparaten maar in beperkte mate. Nee ik ga vliegen in zo'n fantastische koffiemolen met een propellor aan de voorkant. Zo'n vliegtuig met een hoog Kuifje gehalte zeg maar, die elke luchtzak vol enthousiasme induikt en die nog echt zijn best moet doen als er tegenwind is.

Het is niet zomaar een vluchtje! Het is de bedoeling dat ik meehelp met het apparaat de hangar uit te duwen. Er wordt van me verwacht dat ik ook nog wat verstandigs zeg over het vluchtplan en ik mag wellicht - wanneer we airborne zijn - ook nog even de stuurknuppel vasthouden. Wauwwww! Als dat niet geweldig is, nou dan weet ik het niet meer. Als luchtvaartenthousiast is dit voor mij zo'n beetje de hemel op aarde!

Het is haar gelukt! Ze heeft me iets meegegeven wat ik de rest van mijn leven nooit meer zal vergeten. Thnx dear! 

"Thizz izz Papa Romeo Bravo Kilo. Request for taxi.."

I hardly can wait.

Ik ben ziek of beter gezegd ik was het, want het gaat vandaag gelukkig weer wat aan de beterende hand met me.

Griep heb ik volgens mijn eigen diagnose. Pff het is alweer jaaren geleden dat ik zo met het klamme zweet op mijn voorhoofd rondliep. Vroeg mijn bed in, maar daardoor ook waarschijnlijk ook weer vroeg wakker. Elke nacht was een gebroken nacht de afgelopen dagen. Rond half 4 klaar wakker en daarna niet meer slapen hé! Lekker weer bibberen van de kou met de kachel op levensgevaarlijk.. Pas zo rond acht uur val ik dan weer in slaap om rond 11 uur weer wakker te schrikken. Mijn hele bioritme is ook naar de mallemoer. Wat slapen betreft, maar ook qua eten en zo.
 
Ik had volgens mij ook koorts. Graadje of 38 schat ik zo. "Moet toch die thermometer maar eens opzoeken zodirect, " bedacht ik me gisteren. Maar nu het weer wat beter met deze jongen gaat is die noodzaak om te temperaturen bij mij in ene als sneeuw voor de zon verdwenen. Heel vreemd. Zou ik het dan toch niet prettig vinden om dat ding in mijn poeperd te hebben?...

Nee dat ziek zijn is niets voor mij, maar voor wie eigenlijk wel hé? Gelukkig krabbel ik er nu weer een beetje bovenop alhoewel er nog wel een licht reuteltje in mijn keel hangt en ik nog wel overgevoelig ben voor kleding die niet prettig zit. Komt allemaal wel weer goed schat ik zo.

Mijn eetlust is gelukkig wel weer op het oude niveau terug gekomen en dat is mooi, want ik ben vanavond bij iemand uitgenodigd voor een heus  chique diner! Ik heb er zin in!

Spreek je snel weer.